امتحان:

وقتی راهنمایی و دبیرستان بودم٬ زمانی که تاریخ امتحانات می آمد همه خانواده نگران می شدند.

مادرم می گفت: چند هفته باید جایی نریم تا مرضیه حسابی درس بخونه. آبجیم می گفت: دوباره ما باید صدای آهنگ و تلویزیون را کم کنیم. داداشیم می گفت: دوباره مرضیه رفت در دخمه اتاق تارش و پدرم می گفت: باید مرضیه را از لحاظ غذایی حسابی تقویت کنیم تا وسط امتحانات یک دفعه ضعیف نشه.

وقت امتحانات که می شد دل شوره عجیبی می گرفتم٬ قندم پایین می اومد٬وضعیت معده ام به هم می ریخت٬بدنم یخ می کرد٬کلی زجر می کشیدم.

خلاصه٬ اون زمان امتحانات بود که باعث این تحولات در من می شد و خانواده ام را این گونه متحول می کرد.

اما اما دیگه من همیشه در دخمه ی اتاقم محبوسم٬ سردم همنند مرگ و رنجورم همانند درد.

کودکی بود و یک دنیا شادی. کودکی بود و یک دنیا دعوا و شور و شر.

صبح ها هر روز من و خواهرم از خواب بیدار می شدیم و به دنبال هم کار های روزمره را انجام می دادیم.من به دنبال او جوراب می پوشیدم اون به دنبال من مسواک می زد.من رو تختیم رو جمع می کردم اون زودتر سعی می کرد به میز صبحانه برسه .

کلا همیشه و همه وقت با هم و پشت هم بودیم.

در راه مدرسه کیف هایمان را به تقلید هم به زمین می انداختیم و می کشیدیم ٫ از روی هم غلط املایی می نوشتیم ونمره هایمان یکی می شد٫ برای تایید هم دروغ سر هم می کردیم و برای این که شب ها خواب های بد و ترسناک نبینیم برای هم داستان می گفتیم و دست هم را محکم می گرفتیم.

بعضی وقت ها حتی خواب های یک شکل هم می دیدیم و بعدش کلی برای هم همان خواب تکراری را تعریف می کردیم.

سال ها گذشت من و خواهرم هر دو بزرگ شدیم و من بعدها فهمیدم که من و خواهرم یکی بودیم.